Будущее время | ||
| ед. ч. | мн. ч. | |
|---|---|---|
| 1 лицо | накажу́ | нака́жем |
| 2 лицо | нака́жешь | нака́жете |
| 3 лицо | нака́жет | нака́жут |
Прошедшее время | |||
| ед. ч. | мн. ч. | ||
|---|---|---|---|
| м | ж | с | |
| наказа́л | наказа́ла | наказа́ло | наказа́ли |
Повелительное наклонение | |
| ед. ч. | мн. ч. |
|---|---|
| накажи́ | накажи́те |
Сослагательное наклонение | |||
| ед. ч. | мн. ч. | ||
|---|---|---|---|
| м | ж | с | |
| наказа́л бы | наказа́ла бы | наказа́ло бы | наказа́ли бы |
Причастие настоящего времени | |||||
| ПАДЕЖ | ед. ч. | мн. ч. | |||
|---|---|---|---|---|---|
| м | ж | с | |||
| И. | |||||
| Р. | |||||
| Д. | |||||
| В. | неод. | ||||
| одуш. | |||||
| Т. | |||||
| П. | |||||
Причастие прошедшего времени | |||||
| ПАДЕЖ | ед. ч. | мн. ч. | |||
|---|---|---|---|---|---|
| м | ж | с | И. | наказа́вший | наказа́вшая | наказа́вшее | наказа́вшие |
| Р. | наказа́вшего | наказа́вшей | наказа́вшего | наказа́вших | |
| Д. | наказа́вшему | наказа́вшей | наказа́вшему | наказа́вшим | |
| В. | неод. | наказа́вший | наказа́вшую | наказа́вшее | наказа́вшие |
| одуш. | наказа́вшего | наказа́вшую | наказа́вшее | наказа́вших | |
| Т. | наказа́вшим | наказа́вшей, наказа́вшею | наказа́вшим | наказа́вшими | |
| П. | наказа́вшем | наказа́вшей | наказа́вшем | наказа́вших | |
Деепричастие | |
| наст. вр. | прош. вр. |
|---|---|
| наказа́вши, наказа́в | |
наказать, накажу, накажешь.
1. кого-что. Подвергнуть наказанию. Наказать виновного. «В вашей воле меня презреньем наказать.» Пушкин.
2. кому-чему. Дать поручение, сделать наставление (устар. и прост.). Накажи сыну, чтобы работал хорошо.