Настоящее время | ||
| ед. ч. | мн. ч. | |
|---|---|---|
| 1 лицо | науща́ю | науща́ем |
| 2 лицо | науща́ешь | науща́ете |
| 3 лицо | науща́ет | науща́ют |
Прошедшее время | |||
| ед. ч. | мн. ч. | ||
|---|---|---|---|
| м | ж | с | |
| науща́л | науща́ла | науща́ло | науща́ли |
Повелительное наклонение | |
| ед. ч. | мн. ч. |
|---|---|
| науща́й | науща́йте |
Сослагательное наклонение | |||
| ед. ч. | мн. ч. | ||
|---|---|---|---|
| м | ж | с | |
| науща́л бы | науща́ла бы | науща́ло бы | науща́ли бы |
Причастие настоящего времени | |||||
| ПАДЕЖ | ед. ч. | мн. ч. | |||
|---|---|---|---|---|---|
| м | ж | с | |||
| И. | науща́ющий | науща́ющая | науща́ющее | науща́ющие | |
| Р. | науща́ющего | науща́ющей | науща́ющего | науща́ющих | |
| Д. | науща́ющему | науща́ющей | науща́ющему | науща́ющим | |
| В. | неод. | науща́ющий | науща́ющую | науща́ющее | науща́ющие |
| одуш. | науща́ющего | науща́ющую | науща́ющее | науща́ющих | |
| Т. | науща́ющим | науща́ющей, науща́ющею | науща́ющим | науща́ющими | |
| П. | науща́ющем | науща́ющей | науща́ющем | науща́ющих | |
Причастие прошедшего времени | |||||
| ПАДЕЖ | ед. ч. | мн. ч. | |||
|---|---|---|---|---|---|
| м | ж | с | И. | науща́вший | науща́вшая | науща́вшее | науща́вшие |
| Р. | науща́вшего | науща́вшей | науща́вшего | науща́вших | |
| Д. | науща́вшему | науща́вшей | науща́вшему | науща́вшим | |
| В. | неод. | науща́вший | науща́вшую | науща́вшее | науща́вшие |
| одуш. | науща́вшего | науща́вшую | науща́вшее | науща́вших | |
| Т. | науща́вшим | науща́вшей, науща́вшею | науща́вшим | науща́вшими | |
| П. | науща́вшем | науща́вшей | науща́вшем | науща́вших | |
Деепричастие | |
| наст. вр. | прош. вр. |
|---|---|
| науща́я | науща́вши, науща́в |
наущать, наущаю, наущаешь, несовер. (к наустить), кого-что (устар.). Подговаривать, подстрекать на дурной поступок.