| ПАДЕЖ | ед.ч. | мн.ч. | |||
|---|---|---|---|---|---|
| м | ж | ср | |||
| И. | нача́льствующий | нача́льствующая | нача́льствующее | нача́льствующие | |
| Р. | нача́льствующего | нача́льствующей | нача́льствующего | нача́льствующих | |
| Д. | нача́льствующему | нача́льствующей | нача́льствующему | нача́льствующим | |
| В. | неод. | нача́льствующий | нача́льствующую | нача́льствующее | нача́льствующие |
| одуш. | нача́льствующего | нача́льствующую | нача́льствующее | нача́льствующих | |
| Т. | нача́льствующим | нача́льствующей, нача́льствующею | нача́льствующим | нача́льствующими | |
| П. | нача́льствующем | нача́льствующей | нача́льствующем | нача́льствующих | |
| Кр. форма | нача́льствующ | нача́льствующа | нача́льствующе | нача́льствующи | |
| Ср. степень | нача́льствующее, нача́льствующей | ||||
начальствующий, начальствующая, начальствующее.
1. прич. действ. наст. вр. от начальствовать (книж. устар.).
2. Являющийся начальником, начальством (офиц.). Начальствующий состав армии. Начальствующие лица.
| в знач. сущ. начальствующий, начальствующего, муж. То же, что начальник (книж. устар.).