| ПАДЕЖ | ед.ч. | мн.ч. | |||
|---|---|---|---|---|---|
| м | ж | ср | |||
| И. | пору́ганный | пору́ганная | пору́ганное | пору́ганные | |
| Р. | пору́ганного | пору́ганной | пору́ганного | пору́ганных | |
| Д. | пору́ганному | пору́ганной | пору́ганному | пору́ганным | |
| В. | неод. | пору́ганный | пору́ганную | пору́ганное | пору́ганные |
| одуш. | пору́ганного | пору́ганную | пору́ганное | пору́ганных | |
| Т. | пору́ганным | пору́ганной, пору́ганною | пору́ганным | пору́ганными | |
| П. | пору́ганном | пору́ганной | пору́ганном | пору́ганных | |
| Кр. форма | пору́ган | пору́ганна | пору́ганно | пору́ганны | |
| Ср. степень | пору́ганнее, пору́ганней | ||||
поруганный, поруганная, поруганное; поруган, поругана, поругано.
1. прич. страд. прош. вр. от поругать.
2. только полн. Опозоренный, подвергшийся поруганию (книж. ритор.). Поруганная честь. «Отмстит поруганную дочь.» Пушкин.