| ПАДЕЖ | Ед. ч. | Мн. ч. | |
|---|---|---|---|
| И. | стани́чник | стани́чники | |
| Р. | стани́чника | стани́чников | |
| Д. | стани́чнику | стани́чникам | |
| В. | неод. | ||
| одуш. | стани́чника | стани́чников | |
| Т. | стани́чником | стани́чниками | |
| П. | стани́чнике | стани́чниках | |
станичник [станишник], станичника, муж.
1. Казак, житель казачьей станицы.
2. Удалец, разбойник (старин.). «Любит он (Ермак Тимофеевич) родину, крепко любит ее, нужды нет, что станичник.» А.К.Толстой.