| ПАДЕЖ | Ед. ч. | Мн. ч. | |
|---|---|---|---|
| И. | ассона́нс | ассона́нсы | |
| Р. | ассона́нса | ассона́нсов | |
| Д. | ассона́нсу | ассона́нсам | |
| В. | неод. | ассона́нс | ассона́нсы |
| одуш. | |||
| Т. | ассона́нсом | ассона́нсами | |
| П. | ассона́нсе | ассона́нсах | |
ассонанс, ассонанса, муж. (франц. assonance) (книж.).
1. Созвучие.
2. Неполная рифма, в которой рифмуются только гласные, но не согласные звуки (лит.), напр.: «Заросли - жалости, круглый - губы.» Брюсов.